در همایش اکثر مدیران و مسئولین و مردان بزرگ این صنعت آمده بودند و لذت دیدار دوباره آنان جان تازه ای به این صنعت تن خسته از برخی شرایط موجود داده بود. اگرچه در میان همه حاضران جای یک غایب بزرگ( مهندس نجابت مدیرعامل دارنده نشان لیاقت و تنها دارنده عنوان مدیر برتر جهانی در صنعت پتروشیمی ایران) بیش از دیگران خالی نشان میداد ولی برای پتروشیمی دیدارهای دوباره بسیار با ارزش و روحیه بخش بود.

محل برگزاری همایش، برنامه سخنرانی ها و دیگر موارد موجود مانند نمایشگاه جانبی همایش مانند دوره های قبل بود. اما برای من که در اولین همایش مسئول ستاد اطلاع رسانی  بوده و در چند همایش دیگر هم حضور داشتم برخی مشابهت ها اصلا خوب نبود.

بطور مثال اینکه هنوز هم سخنرانان از آمادگی برای ارائه تسهیلات به سرمایه گذاران و معافیت های مالیاتی برای مشارکت در طرح های پتروشیمی سخن می گویند و با توجه به اینکه هیچ گاه این وعده ها کمکی به جذب سرمایه گذاری نکرده چرا گره کور کار باز نمی شود و تسهلات مورد نیاز حداقل برای بخش خصوصی داخلی فراهم نمی شود تا بتوان از آن به عنوان گواه حل شدن مشکلات جذب سرمایه گذاری بهره برداری کرد.

دبیر همایش از حضور 260 شرکت داخلی و 112شرکت کننده خارجی از 25 کشور خبر داد و اینکه 43 نفر میهمان خارجی شامل سفیر، کنسول و وابسته اقتصادی کشورها میهمان این همایش هستند.

نکته:

 بحث محوری این همایش یا موضوع مهمی که در اکثر سخنرانی ها به آن اشاره شد چگونگی تامین خوراک گاز، و قیمت آن برای مجتمع های پتروشیمی بود. ولی از مجموعه شرکت ملی گاز و به ویژه مدیرعامل آن کسی در همایش حضور نداشت تا در مقام پاسخگوئی و یا اختصاص زمانی برای سخنرانی پیرامون این موضوع مهم نقطه نظرات خویش را مطرح کند.

باید به یاد داشته یاشیم که چند سال قبل وقتی اختلاف دو شرکت گاز و پتروشیمی بر سر نحوه پرداخت قیمت گاز بالا گرفت این شرکت گاز بود که از تحویل خوراک گاز به مجتمع های پتروشیمی خودداری کرد و مشکلات عدیده ای را برای آن شرکت به وجود آورد.

مجموعه قوانین و مقررات مربوط به تشویق سرمایه گذاری در بخش خصوصی کدام است و تا چه میزان به آن عمل می شود؟ اگر بخشی از طرح های متانول و اوره و آمونیاک که مدیرعامل پتروشیمی در سخنرانی خود به آنها اشاره کرد توسط بخش خصوصی در حال اجراست صنایع پتروشیمی چه تسهیلاتی برای آنان فراهم کرده است. با اطلاع رسانی هرچه مطلوب تر در مورد تسهیلات ارائه شده عملا می توان دیگر بخش های خصوصی را نیز تشویق کرد تا به کمک توسعه پتروشیمی کشور بیایند.

و آخر اینکه پتروشیمی روزی را نیاز دارد که به نام روز ملی صنایع پتروشیمی شناخته شود. اساس توسعه صنعت نفت کشورها با مقیاس میزان رشد و توسعه پتروشیمی آنان محک زده می شود و صنعتی که اینگونه می تواند چشم و چراغ توسعه کشور باشد لازم است روزی ملی را در تقویم کشور از آن خود نماید.